wosp.zimowe.info

Ciekawostka z listy "militaria"
Sztokholmska straż pożarna stara się usunąć zagrożenie, jakie powoduje butla
acetylenowa w środowisku pożaru najwcześniej, jak to tylko możliwe.
Stosowany
przez Skandynawów tryb postępowania nazywany jest metodą czynną. Natomiast
wówczas, gdy jej zastosowanie okazuje się niemożliwe, są inne, tzw. bierne
metody
kontroli zdarzenia, podobne do tych stosowanych w Wielkiej Brytanii.
Polegają na
chłodzeniu butli rozproszonym prądem wody oraz włożeniu jej do zbiornika z
wodą.
Szwedzi pozostawiają butlę acetylenową na miejscu akcji na okres 24 godzin
po
podaniu prądów wody. W takim przypadku powinno się także ustalić tzw. strefę
niebezpieczną od potencjalnego zagrożenia. Zależy to jednak od
warunków topograficznych terenu akcji. W większości działań z butlami
acetylenowymi stosuje się jednak metody czynne.
Wymaga to strzelenia do butli z broni automatycznej (Szwedzi używają
9-strza-
łowych karabinków kaliber 7,62 mm). Szwedzka straż pożarna ma do dyspozycji
30
strażaków, specjalnie przeszkolonych jako wyborowych strzelców. Powinni oni
być
dysponowani wszędzie tam, gdzie początkowe wezwanie wskazuje na to, że w
środowisku pożaru może znajdować się butla acetylenowa. Każdy oficer
zmianowy
może poprosić o zadysponowanie owych specjalistów. Postanowiono, że każdego
dnia służby w jednostkach będzie pełniło minimum dwóch strażaków - strzelców
wyborowych. W przeciwieństwie do innych typów, butle acetylenowe wchłaniają
energię
kinetyczną wystrzelonej kuli. Amunicja fosforowa natychmiast zapala
ulatniający się
gaz, gdy tylko pocisk przebije butlę. Podejście strzelca zależy
od
położenia urządzenia. W tym momencie najważniejszą rzeczą jest
bezpieczeństwo snajpera
oraz zapewnienie mu dostatecznej ochrony w przypadku wybuchu butli,
pojawienia
się płomienia dyfuzyjnego oraz promieniowania cieplnego. Jeśli
przepisy bezpieczeństwa nie mogą zostać zachowane, strzelec nie powinien
oddawać strzału,
jednak ostateczna decyzja w tej sprawie należy tylko do niego.
Butle acetylenowe zaprojektowane są tak, by były przechowywane i używane
w pozycji pionowej. Jeżeli podczas akcji butla znajduje się w takiej
pozycji,
należy do niej strzelić minimum 3 razy w systematycznym porządku - w dno,
środek i w górną
część butli. Problem może pojawić się wówczas, gdy w środowisku pożaru
widoczna
dla strzelca jest tylko metalowa podstawa butli. Ponieważ jest ona o wiele
grubsza od ścianek, zwykła amunicja nic nie pomoże. Aby więc rozwiązać ten
problem, potrzeba
dwóch wyborowych strzelców. Jeden z nich przebija podstawę butli, używając
do
tego pocisków o większym kalibrze, a gdy drugi usłyszy strzał, strzela
zwykłą kulą w
pobliże podstawy, zapalając tym samym ulatniający się gaz. Gdy ścianki butli
zostaną
przebite, ulatniający się gaz zamienia się w płomień dyfuzyjny. Im więcej
pocisków
zostanie wystrzelonych, tym szybciej gaz się wypali. W pobliżu muszą być
rozwinięte
linie wężowe na wypadek rozprzestrzeniania się ognia. Załogi straży
pożarnych
muszą być koniecznie przeszkolone, by nie gasić płomienia
dyfuzyjnego. Po stosunkowo krótkim czasie gaz powinien się całkowicie
wypalić. Wskazywać będzie
na to długość płomienia dyfuzyjnego.

autor:
mł. kpt. inż. Rafał Porowski